Ταξίδια

Ταξίδια, εντυπώσεις, φωτογραφίες


Istanbul. The Bacanak post


Μπορεί να έφταιγε το ότι φορούσα διαφορετικές κάλτσες. Ίσως το βιβλίο του Hunter S. Thompson που διάβαζα να τον ώθησε. Τα μούσια μου σίγουρα έπαιξαν τον ρόλο τους. Δεν αποκλείεται όμως ο Καναδός που με πλησίασε στο ταξίδι για την Πόλη να έκανε σε όλους αδιάκριτα την ίδια ερώτηση.
«Πού μπορώ να βρω λίγο χασίς», έλεγε την ώρα που κοιτούσα με σεβασμό το μουστάκι του (τυγχάνει να έχω αυτό το είδος του αδιαπραγμάτευτου σεβασμού για ανθρώπους που πριν τα 30 τους έχουν μουστάκι). Έβγαλα από την φαρέτρα μου το πιο σοβαροφανές από τα πολλά είδη βλεμμάτων που διαθέτω και του έκανα μαθήματα κινηματογραφικής Ιστορίας. Γούρλωσε τα μάτια του, που έμοιαζαν σαν αυγά με ευχαρίστησε και επέστρεψε σκεπτικός στη θέση του.
Δυο μέρες μετά τον συνάντησα ξανά σε ένα από τα χιλιάδες sokak της Πόλης. Μου διηγήθηκε γελώντας πως τον πλησίασε ένας Τούρκος, του ψιθύρισε «Hash», αλλά δεν πρόλαβε να δει την φάτσα του γιατί, επηρεασμένος από την κατήχηση μου, άρχισε να τρέχει κόντρα στον άνεμο, με το μουστάκι του να ανεμίζει.
Ο πολυταξιδεμένος Καναδός, που μόλις τελείωσε το πανεπιστήμιο, πήρε δάνειο από τις τράπεζες – περίπου την τιμή ενός φθηνού SUV – και μόνος του, αυτός και ο σάκος του, άρχισε να γυρνάει τον κόσμο, είχε σίγουρα μεγάλη γκάμα σύγκρισης χωρών. Ωστόσο συμφώνησε μαζί μου, πως για να απολαύσεις την Κωνσταντινούπολη, δεν χρειάζεσαι ναρκωτικά. Την δουλειά την κάνουν άλλα πράγματα.
Είμαι παιδί της Ελλάδας. Παιδί μεγαλωμένο και από μια γιαγιά πρόσφυγα από το Αϊβαλί, που ωστόσο δεν συνέβαλλε τόσο στην διαπαιδαγώγηση μου, όσο το Mtv, οι Simpsons και άλλα Δυτικά αγαθά. Γι’ αυτό λοιπόν και η επιφυλακτικότητα μου με κάθε τι ανατολίτικο, στους μιναρέδες και στους μελαψούς Τούρκους ήταν βαθιά ριζωμένη μέσα μου. Αν προσθέσει κανείς και την ελληνοχριστιανική παιδεία που έλαβα χωρίς να με ρωτήσει κανείς, βγάζει το συμπέρασμα πως δεν πήγα πολύ ορεξάτος στην Πόλη. Σωστό το συμπέρασμα. Λάθος το αποτέλεσμα.
Αν με ρωτήσει οποιοσδήποτε αν αξίζει να πάει στην Istanbul (σορυ δασκάλα στο Δημοτικό, συγνώμη Καρατζαφέρη) θα του απαντήσω ένα καταφατικό ναι. Από εδώ μέχρι το Βόσπορο.
Να πας, για να δεις σε όλη της μεγαλοπρέπεια μια μεγαλούπολη 17 εκατομμυρίων. Να πάς, για να δεις τις φανταχτερές αντιθέσεις της ταπεινωτικής φτώχιας ανθρώπων που ψάχνουν στα σκουπίδια για να φάνε και να ντυθούνε, την ώρα που εισπνέουν τις αναθυμιάσεις από τις Porsche και τις BMW που προσπερνάνε αγέρωχα. Πρόσεχε όμως. Πρόσεχε καλά τους θανατηφόρους νίντζα και τις άσους του καράτε που καιροφυλαχτούνε σε κάθε γωνιά.


Να πας, για να νιώσεις περίεργα, ξοδεύοντας σαν τον Αμπράμοβιτς, τα
Φανταστικοεκατομμύρια της Disney που απέκτησες ξαφνικά. Να πας, για να δίνεις το πρωί «1 εκατομμύριο λίρες» για να πάρεις δυο μπουκάλια νερό ή ένα τσάι με υπέροχη γεύση μήλου. Αγαπημένη πολυτέλεια.
Να πας επίσης για να δεις το καλύτερο ηλιοβασίλεμα my millions can buy, γύρω από την Soultanahmet, την περιοχή που είναι συγκεντρωμένη η Ιστορία.
Να μπεις -με 10 εκατομμύρια λίρες μόνο- στην Αγια Σοφιά και αν θες να νιώσεις περίεργα. Εγώ προσωπικά δεν ένιωσα κάποιο θρησκευτικό δέος, αλλά ούτως ή άλλως, τα θρησκευτικά δεν ήταν ποτέ η κλίση μου. Σκέφτηκα απλά, πως αν αθροίζονταν όλα τα πτώματα που έχουν πέσει για χάρη Της, σίγουρα θα γέμιζαν τον τεράστιο χώρο της εκκλησίας, που συνυπάρχουν τουριστικά και εθνικιστικά οι χαλασμένες αγιογραφίες με τα ξύλινα τεράστια σύμβολα από το Κοράνι.
Μετά, δώσε μερικά εκατομμύρια ακόμα και μπες στο Μπλε Τζαμί. Είναι απέναντι και αν είσαι τόσο ειδικός όσο και εγώ μπορείς να την μπερδεύεις ακόμα και σήμερα με την HagiaSofia. Να μπεις και να γελάσεις με την μεγαλομανία, την ξενοφοβία και τον πανικό αυτού που χρόνια μετά την κατασκευή της Αγιας Σοφίας, ξόδεψε λεφτά και χρόνο (10 χρόνια) για να φτιάξει το μουσουλμανικό αντίγραφο της, ακριβώς απέναντι.

Να πας σίγουρα σε ένα από τα δεκάδες παλάτια των Σουλτάνων. Να μελαγχολήσεις που δεν γεννήθηκες και εσύ ανατολίτης, με καμία δεκαριά μεγαλοπρεπή παλάτια, χιλιάδες αυλικούς και ένα ειδικό κομμάτι κάθε παλατιού για να φιλοξενεί το δικό σου προσωπικό χαρέμι. Για κάποιον λόγο που δεν μπορώ να καταλάβω, εκτός από το harem τους, είχαν και τέσσερις (ισόβαθμες) γυναίκες. Σουλτανομουρμούρα;
Τα χαρέμια ήταν εντυπωσιακά, αλλά σχεδόν μύριζες και γελούσες με την αρνητική ενέργεια του μέρους. Εκατοντάδες γυναίκες, να ανταγωνίζονται μεταξύ τους, για την καρδιά (και το πουγκί) ενός χοντρού σουλτάνου. Μετά ήρθε ο φεμινισμός και τα διέλυσε όλα.
Να πας, για να μάθεις πως πρόσφατα η ευρωπαϊκή συνείδηση κάποιων Τούρκων, ξύπνησε και ανέθεσαν σε έναν Ιάπωνα να έρθει για να φροντίσει το Κυκλοφοριακό τους ΠΡΟΒΛΗΜΑ. Τα κεφαλαία επιβάλλονται. Ο Ιάπωνας, λίγο πριν κάνει χαρακίρι υποθέτω, μόλις μελέτησε την κατάσταση έφυγε δηλώνοντας πως «έχετε το δικό σας αρμονικό χάος. Δεν αλλάζει». Αν είσαι σαν και μένα, και οδηγάς, τόσο καλά, όσο η Στέλλα Μπεζεντάκου τραγουδά, θα βοηθήσει και την αυτοπεποίθηση σου.
Οι taksistes ήταν οι καλύτεροι. Καταρχάς έκαναν τους Έλληνες συναδέλφους τους, να μοιάζουν με δανδήδες τύπου Κωνσταντίνου Τζούμα. Οι περισσότεροι ήταν τυπικές τουρκόφατσες (που μοιάζουν και με τις ελληνοφατσες, αλλά ας μη το συνεχίσω) ντυμένοι εγκληματικά άκυρα, έκαναν τον ΚΟΚ να μοιάζει με σύμφωνο ειρήνης του Μπους και φυσικά προσπαθούσαν να κλέψουν τα εκατομμυριάκια σου. Ο αγαπημένος μου άκουγε με cd ενοχλητικούς ήχους από αυτοκίνητα Formoula 1,μάλλον γιατί προθερμαινόταν με το Gran Prix που γίνεται την άλλη εβδομάδα εκεί. Παράλληλα «σκότωνε» καμιά δεκαριά κόκκινα, γιατί στις Πίστες δεν υπάρχουν φανάρια. Φυσικά.
Να πας και για τούρκικο Χαμάμ, όπου συνάντησα τον Καναδό να λεει «είναι ότι κοντινότερο στα ναρκωτικά έχω συναντήσει». Σωστός. Πράγματι θα μαστουρώσεις από τις αναθυμιάσεις, τη ζέστη και τον χαμηλό φωτισμό, αλλά θα ανανεωθείς. Αν είσαι και Έλληνας, έχει και έκπτωση για τους bacanak, όπως αποκαλούν τους Έλληνες, μαζί με το πορτοφόλι τους, υποθέτω. Α, να φας και γλυκά. Πολλά γλυκά. Ειδικά προφιτερόλ, εκεί δίπλα στην ελληνική συνοικία (παλιά), το Pera, όπου μερικές επιγραφές είναι ακόμα στα ελληνικά. Φάε, μην σκέφτεσαι πολύ.
Να πας και στην άλλη πλευρά. Την πλούσια. Θα το καταλάβεις μόλις μπεις γιατί οι πληροφορίες που θα ζητήσεις θα απαντηθούν σε αγγλικά με προφορά και όχι στα άπταιστα τούρκικα που θα εισπράξεις όπου αλλού και να ρωτήσεις. Εκεί, η Γλυφάδα και το Κολωνάκι μοιάζουν με φτωχοί συγγενείς. Οπου η φτώχια βασιλεύει, το χρήμα μαζεύεται σε λίγους, αλλά είναι πολύ. Προφανές, από τις μαρίνες, τα αμάξια, την πολυτέλεια και τις γυναίκες που κυκλοφορούν. Η αναλογία είναι 9 στις 10, αναλογίες και εμφάνιση μοντέλου. Γαμώτο.
Μπες και στα παζάρια και χάσε τα λεφτά σου, νομίζοντας πως μόλις νίκησες το lamogio που σου έριξε 50% την αρχική τιμή του. Νομίζεις πως βγήκες κερδισμένος τουριστάκο; Παραδίπλα μπορείς να το βρεις φθηνότερο από τον πρόσφατο διαπραγματευτικό σου θρίαμβο. Να πας σίγουρα και στην αγορά των μπαχαρικών. Και να νιώσεις τις μυρωδιές όπως στα καρτούν να μπαίνουν βίαια στα ρουθούνια σου. Απολαυστικές εικόνες, που προφανώς ενέπνευσαν την Πολίτικη Κουζίνα.
Στα διπλανά εστιατόρια τα ποτήρια και τα πιάτα σε περιμένουν τοποθετημένα ανάποδα. Και αν η γιαγιά σου από το Αϊβαλί σέρβιρε πάντα έτσι το τραπέζι και ανατάρασσε τις συνήθειες σου όταν ήσουν μικρός, μπορεί και να συγκινηθείς, μόλις ανακαλύψεις από που είχε πάρει αυτή τη μικρή συνήθεια.
Πρόσεχε όμως. Aν έχεις φορέσει μπλούζες με ελληνικές σημαίες και αετούς να σκίζουν την τούρκικη, αν ψηφίζεις Καρατζαφέρη, Λιάνα Κανέλλη, ίσως και ΠΑΣΟΚ, σίγουρα Νέα Δημοκρατία κτλ μην πας. Θα χτυπήσεις πάνω στο δέντρο και το δάσος θα περάσει δίπλα σου. Θα μελαγχολείς για τα περασμένα μεγαλεία και δεν θα δεις, βλάκα, την ομορφιά του παρόντος δίπλα σου. Μπορεί να μην ακούσεις καν την ευχή των Τούρκων, όταν τσουγκράς το ποτήρι. «Να ζήσεις πολλά χρόνια» για να πάρει την απάντηση «Να είσαι εκεί να το δεις». Μακάρι.



ΥΓ Όποιος ελληνορθόδοξος θέλει να βρίσει γιατί απουσιάζουν οι αναφορές σε Πρίγκιπες, άσπρα άλογα και άλλες τέτοιες Περήφανες Αναφορές και Μεγάλες Ιδέες, ένα έχω να του πω μόνο ρουφώντας το τσάι μου με γεύση μήλου. Ο Αλλάχ να σε βοηθά.


6 Responses to “Istanbul. The Bacanak post”

  1. # Blogger skataaaatzis

    Άρη είσαι ο Θεός... Τούρκων Τιμωρός!

    Τι να λλλέμε τώρα, τι Τορίνο και τι Προύσσα...  

  2. # Blogger enteka

    (τέλειο)
    :)  

  3. # Blogger MåvяiÐåliå

    Τι όμορφο ποστ!

    Έχω γεννηθεί και μεγαλώσει στην Κων/πολή με τους γονείς μου να μένουν ακόμα εκεί. Αυτό που περιγράφεις τόσο καλά το λατρεύω.
    (τι χλιδή με τα εκατομμύρια ξέχασε την – έκοψαν τα μηδενικά πριν κάνα χρόνο)  

  4. # Blogger averel

    kerkidas το πηγες αλλου

    11 thanx

    εσυ με το περιεργο ονομα, τα εχουν κοψει, αλλα εκατομμυρια εξακολουθουν να ζητανε οταν αγοραζεις κατι, ειδικα κατι μικρο, οπως νερο, cay ή υπεροχα μπαχαρικα.  

  5. # Blogger Ergotelina

    Βρε τους Μπατζανάκηδες
    πως καλοπερνούν...

    :)  

  6. # Blogger fieryfairy

    "Θα μελαγχολείς για τα περασμένα μεγαλεία και δεν θα δεις, βλάκα, την ομορφιά του παρόντος δίπλα σου."

    επιτέλους μια περιγραφή της Κων/πολης που δε στέκεται μόνο στα παλιά αλλά ανοίγει και τα μάτια στην πραγματικότητα της πόλης  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post

Δημιουργία Συνδέσμου



© 2006 Ταξίδια | Blogger Templates by GeckoandFly.
Ταξίδια, εντυπώσεις, φωτογραφίες.